پنج نفر در لیما و کایائو در حالی کشته شدند که کشور همچنان در وضعیت اضطراری به سر می‌برد، و این خشونت اکنون مستقیماً به کارزار انتخاباتی‌ای که تا پیش از این بر موضوعات دیگر متمرکز بود، سرایت کرده است.
این مرگ‌ها در منطقه پایتخت و استان بندری مجاور رخ داد، دو منطقه‌ای که با هم سهم بزرگی از رأی‌دهندگان ملی را در اختیار دارند. جزئیات این قتل‌ها منتشر نشده است، اما زمان‌بندی آن — در میانه وضعیت اضطراری اعلام‌شده — امنیت را به مرکز رقابت‌های انتخاباتی کشانده است.
وضعیت اضطراری‌ای که رأی‌دهندگان از پنجره خانه‌هایشان می‌بینند
وضعیت اضطراری به پلیس و ارتش در این دو استان اختیارات گسترده‌تری می‌دهد. قرار است این اقدام به ساکنان اطمینان خاطر بدهد. اما در عوض، این قتل‌ها به مدرکی برای منتقدانی تبدیل شده که می‌گویند این تدبیر کارساز نیست.
هر کسی که در انتخابات پیروز شود، این وضعیت اضطراری را به ارث می‌برد، همراه با این پرسش که آیا آن را تمدید کند، اصلاح کند یا لغو کند. نامزدهایی که می‌خواهند آن را حفظ کنند، اکنون باید توضیح دهند که چگونه آن را مؤثرتر خواهند کرد. نامزدهایی که می‌خواهند به آن پایان دهند، باید توضیح دهند چه چیزی جایگزین آن می‌شود.
این موضوع به سرعت از یک بحث سیاستی به مسئله‌ای شخصی برای رأی‌دهندگان در لیما و کایائو تبدیل شده است. مردم در آن استان‌ها دیگر درباره خشونت در منطقه‌ای دور دست نمی‌خوانند. آنها درباره آن در محله‌های خودشان می‌خوانند.
چرا این قتل‌ها می‌تواند آراء را جابه‌جا کند
امنیت یکی از معدود موضوعاتی است که در سیاست پرو از مرزهای طبقاتی عبور می‌کند. این موضوع به یک اندازه بر مسافران روزانه، دستفروشان بازار و ساکنان محله‌های حصارکشی‌شده تأثیر می‌گذارد. وقتی خشونت اوج می‌گیرد، نامزدهایی که با زبان مشخص درباره پلیس و زندان‌ها صحبت می‌کنند، معمولاً پیش می‌افتند، در حالی که کسانی که از علل ریشه‌ای یا سرمایه‌گذاری اجتماعی سخن می‌گویند، ممکن است عقب بیفتند.
این پویایی هم‌اکنون در کارزار انتخاباتی قابل مشاهده است. نامزدهایی با پیشنهادهای امنیتی سخت‌گیرانه‌تر توجه بیشتری جلب می‌کنند و رقبای آنها تحت فشار قرار می‌گیرند تا با آنها همسطح شوند. خطر برای میدان رقابت، یک جنگ پیشنهادی است که در آن هر نامزد نیروی بیشتر، حقوق کمتر و نتایج سریع‌تر وعده می‌دهد.
یک شکاف منطقه‌ای نیز قابل توجه است. رأی‌دهندگان لیما و کایائو ممکن است با پاداش دادن به یک موضع سخت‌گیرانه به این قتل‌ها واکنش نشان دهند. رأی‌دهندگان در جاهای دیگر ممکن است پایتختی را ببینند که نمی‌تواند نظم را حفظ کند و دولت مستقر را سرزنش کنند. هر دو واکنش کارزار را در یک جهت پیش می‌برد: اول امنیت، بعد هر چیز دیگر.
کارزار انتخاباتی از این پس چگونه به نظر می‌رسد
این پنج مرگ رویدادی منفرد در یک کارزار آرام نیست. آنها در میانه رقابتی رخ می‌دهند که پیش از این نیز بر سر وضعیت اضطراری درگیر بود و به هر دو طرف مواد جدیدی می‌دهند.
برای نامزدهایی که پیشنهاد دستی قوی‌تر در امنیت را می‌دهند، این قتل‌ها یک نمونه موردی است. برای نامزدهایی که از رویکرد فعلی دفاع می‌کنند، آنها یک مشکل هستند. برای رأی‌دهندگان در لیما و کایائو، آنها دلیلی برای توجه دقیق‌تر به آنچه هر کارزار درباره پلیس می‌گوید، هستند.
رویدادهای بعدی کارزار در منطقه پایتخت، اولین آزمون این خواهد بود که آیا این موضوع در صدر دستور کار باقی می‌ماند یا با تسخیر اخبار دیگر توسط موضوعات دیگر، محو می‌شود. انتظار می‌رود نامزدها برنامه‌ها و پیام‌های خود را در پاسخ تنظیم کنند. هیچ چیز درباره وضعیت اضطراری حل نشده است و انتخابات تعیین خواهد کرد چه کسی آن را اداره می‌کند.
مهلتی که مهم‌تر از بحث است
وضعیت اضطراری یک ساعت قانونی دارد. می‌توان آن را تمدید کرد، اما هر تمدید یک تصمیم سیاسی است، نه خودکار. دولت باید تصمیم بگیرد که آیا اختیارات گسترده را قبل از انتخابات حفظ کند، و آن تصمیم به عنوان نشانه‌ای درباره اینکه انتظار دارد کدام نامزدها پیروز شوند، خوانده خواهد شد.
فعلاً، واقعیت‌ها محدود و تلخ هستند: پنج نفر در دو استان کشته شده‌اند، کارزاری که باید واکنش نشان دهد، و رأی‌دهندگانی که تصمیم خواهند گرفت هنگام انداختن رأی چه وزنی به این مرگ‌ها بدهند.
