Jared Isaacman، مدیر NASA، از برنامه‌هایی برای ساخت یک پایگاه دائمی در ماه خبر داد؛ به‌طوری‌که مأموریت‌های اولیه فضانوردان قرار است از سال ۲۰۲۸ آغاز شده و سکونت بلندمدت برای دهه ۲۰۳۰ هدف‌گذاری شود. این برنامه که تحت مدیریت Carlos García-Galán هدایت می‌شود، با هدف ایجاد سکونتگاهی خودکفا و متکی بر منابع ماه طراحی شده است. چین نیز بلندپروازی‌های تقریباً مشابهی دارد که زمینه‌ساز رقابتی ملی‌گرایانه، یادآور دوران آغازین رقابت فضایی، شده است.
چرا قطب جنوب ماه؟
احداث این پایگاه در قطب جنوب ماه برنامه‌ریزی شده است؛ جایی که یخ آب در دهانه‌های همواره در سایه قرار دارد. این یخ می‌تواند آب آشامیدنی، اکسیژن قابل‌تنفس و سوخت موشک را تأمین کند. همچنین گرانش اندک ماه باعث می‌شود پرتاب‌ها از سطح آن در مقایسه با زمین بسیار بهینه‌تر و کم‌مصرف‌تر باشد که مزیتی کلیدی برای هرگونه سکونت بلندمدت به شمار می‌رود. با این حال، همان دهانه‌های حاوی یخ سرمایی طاقت‌فرسا—زیر منفی ۴۱۰ درجه فارنهایت—دارند و دمای نواحی پیرامون آن از بیش از ۲۵۰ درجه فارنهایت در طول روز تا کمتر از منفی ۲۰۰ درجه فارنهایت در شب نوسان می‌کند، همراه با ۱۴ روز متوالی تابش آفتاب که به دنبال آن ۱۴ روز تاریکی مطلق حاکم می‌شود.
📊 نگاهی به داده‌های بازار
فهرست تجهیزات و سخت‌افزارها
برنامه‌های NASA شامل پهپادها، فرودآورنده‌های روباتیک، ماهواره‌های مخابراتی، یک نیروگاه هسته‌ای، تراریوم‌های گیاهی، حسگرهای ماه‌لرزه و کاوشگرهای مکانیزه برای جستجوی آب در دهانه‌ها است. انتظار می‌رود روبات‌های خودران وظیفه ساخت، نگهداری و توسعه پایگاه را بر عهده بگیرند. هدف اصلی، دستیابی به خودکفایی با بهره‌گیری از منابع بومی ماه به جای اتکای مداوم به ارسال محموله‌ها از زمین است؛ امری که چالشی بسیار بزرگ محسوب می‌شود. ماه اتمسفر ندارد، از این رو پرتوهای کیهانی و ریزشهاب‌سنگ‌ها تهدیداتی همیشگی هستند. غبار سطح ماه نیز چسبنده، خورنده و برای تجهیزات و ریه انسان خطرآفرین است. Simon Middleburgh، از مدیران Nuclear Futures Institute در Bangor University واقع در Wales، به چالش‌های فعالیت در چنین محیطی اشاره کرده است—هرچند اطلاعات موجود شامل نقل‌قول مستقیمی از وی نیست.
نقش اروپا و عامل چین
European Space Agency به رهبری مدیرکل خود Josef Aschbacher از نزدیک نظاره‌گر این تحولات است. ESA برنامه‌های قمری خاص خود را دارد، اما تعاملات و رقابت میان ایالات متحده و چین محرک اصلی به شمار می‌آید. هر دو کشور در پی تثبیت موقعیت خود در غنی‌ترین مناطق از لحاظ منابع هستند و قطب جنوب ماه مرغوب‌ترین موقعیت مکانی محسوب می‌شود. این پایگاه ممکن است صدها مایل مربع را در بر گیرد و عملاً مرز جدیدی برای رقابت‌های سرزمینی بگشاید.
این موضوع چه معنایی برای کریپتو دارد؟
هیچ، دست‌کم به‌طور مستقیم. این یک برنامه فضایی دولتی با چشم‌اندازی چنددهه‌ای است. بازارهای رمزارز هم‌اکنون روی پرایس اکشن Bitcoin، اخبار رگولاتوری و شاخص‌های اقتصاد کلان متمرکز هستند و پایگاه ماه این معادله را تغییر نخواهد داد. با این حال، یک پیامد غیرمستقیم وجود دارد: اگر استخراج منابع فضایی به حقیقت بپیوندد، ممکن است بودجه‌های دولتی و سرمایه‌های سفته‌بازانه را به سمت پروژه‌های فضایی سوق دهد و احتمالاً سهم سایر بخش‌های فناوری را کاهش دهد. پروژه‌های بلاک‌چین که بر روی زیرساخت‌های غیرمتمرکز، سخت‌افزارهای مقاوم در برابر تابش، یا شبکه‌های مقاوم در برابر تأخیر کار می‌کنند، می‌توانند در نهایت کاربردهایی در ارتباطات قمری بیابند. البته این چشم‌انداز هنوز بسیار دور است. در حال حاضر، معامله‌گران بهتر است از این خبر صرف‌نظر کرده و سطوح حمایتی BTC و شاخص ترس و طمع را که روی ۵۷ (طمع) قرار دارد، دنبال کنند.
نخستین نقطه عطف مشخص، مأموریت فضانوردان در سال ۲۰۲۸ است. NASA هنوز زمان‌بندی دقیقی برای پرتاب اعلام نکرده و این برنامه همچنان با موانع فنی و مهندسی عظیمی روبروست. اینکه آیا این پایگاه به واقعیت خواهد پیوست یا همانند پروژه‌های بلندپروازانه فضایی متعدد دیگر متوقف خواهد شد، سؤالی است که زمان به آن پاسخ خواهد داد.
