Τι είναι στην πραγματικότητα το τέλος
Τα περισσότερα δημοσιεύματα θα το παρουσιάσουν ως τιμωρητικό φόρο. Δεν είναι. Η προτεινόμενη χρέωση είναι μια εγγυητική κατάθεση, πιθανότατα επιστρέψιμη εάν το κέντρο δεδομένων χρησιμοποιήσει πράγματι την κατανεμημένη ισχύ. Αυτή η διάκριση έχει σημασία: επηρεάζει το αρχικό κεφάλαιο και τη ρευστότητα του ισολογισμού, όχι το μακροπρόθεσμο λειτουργικό κόστος. Οι εξορύκτες με ισχυρά αποθέματα μετρητών μπορεί να το αγνοήσουν. Όσοι βασίζονται σε δανεισμό ενδέχεται να αισθανθούν την πίεση.
📊 Στιγμιότυπο Αγοράς
Ποιοι είναι πραγματικά στο στόχαστρο
Αυτή η ρύθμιση στοχεύει όλα τα μεγάλα κέντρα δεδομένων, όχι μόνο τους εξορύκτες κρυπτονομισμάτων. Τα κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης — αυτά που εκπαιδεύουν μεγάλα γλωσσικά μοντέλα — έχουν ακόμη ταχύτερα αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις. Τα μέσα ενημέρωσης για κρυπτονομίσματα θα το χαρακτηρίσουν επίθεση στην εξόρυξη. Αλλά ο πραγματικός λόγος είναι η διαχείριση του δικτύου για υπολογιστική υψηλής πυκνότητας. Αν η πολιτική αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, τότε οι εξορύκτες είναι παράπλευρη απώλεια. Αυτό σημαίνει επίσης ότι το λόμπι των κρυπτονομισμάτων δεν θα το ανατρέψει· η τεχνητή νοημοσύνη είναι πολιτικά δημοφιλής.
Μια νέα αγορά για δικαιώματα ισχύος;
Εδώ είναι η οπτική που τα περισσότερα μέσα θα χάσουν. Αν οι καταθέσεις είναι επιστρέψιμες αλλά συνδέονται με συγκεκριμένα έργα, γίνονται μια μορφή εγγύησης. Αν οι ρυθμιστικές αρχές επιτρέψουν τη μεταβιβασιμότητα, θα μπορούσε να προκύψει μια δευτερογενής αγορά. Οι εξορύκτες θα μπορούσαν να πουλήσουν τα δικαιώματα κατάθεσής τους σε εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης ή άλλους χρήστες. Αυτό θα μείωνε το καθαρό κόστος για τους εξορύκτες και θα δημιουργούσε ένα νέο χρηματοπιστωτικό μέσο — δικαιώματα δυναμικότητας ισχύος. Οι έμποροι που είναι εξοικειωμένοι με κρυπτονομίσματα, την κοινοποίηση και τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, θα μπορούσαν να είναι πρώιμοι υιοθετητές. Η πραγματική ιστορία δεν είναι το ίδιο το τέλος, αλλά η δυνατότητα τα δικαιώματα κατάθεσης ισχύος να γίνουν ένα ρευστ
