استاندارد پیشنهادی CIP-113 کاردانو برای توکن‌های برنامه‌پذیر، در ۲۹ سپتامبر به مخزن اصلی پیشنهادهای بهبود بلاکچین ادغام شد. این پیشنهاد قوانین انتقال تحت کنترل صادرکننده را برای دارایی‌های بومی معرفی می‌کند، بدون اینکه مدل eUTXO کاردانو را کنار بگذارد؛ ساختاری که با سیستم‌های مبتنی بر حساب که در اتریوم و بیشتر پلتفرم‌های قرارداد هوشمند دیگر استفاده می‌شود، متفاوت است.
بنیاد کاردانو توکن‌های برنامه‌پذیر را به عنوان زیرساختی برای دارایی‌های مالی تنظیم‌شده معرفی می‌کند — استیبل‌کوین‌ها، اوراق بهادار و دارایی‌های دنیای واقعی که ممکن است به محدودیت‌های انتقال و مسدودسازی نیاز داشته باشند. صفحه رسمی CIP-113 هنوز این پیشنهاد را به عنوان «پیشنهادی» فهرست می‌کند. فعال‌سازی نیازمند انتشار در شبکه‌های Preview و اصلی، تست سرتاسری و پشتیبانی یک کیف پول پرکاربرد است.
معنای «برنامه‌پذیر» در کاردانو
در کاردانو، یک خروجی تراکنش می‌تواند چندین توکن را در کنار ADA نگه دارد. خرج کردن آن خروجی، آن را به عنوان یک واحد مصرف می‌کند. این طراحی برای دارایی‌های تنظیم‌شده مشکلی ایجاد می‌کند: محدودیت روی یک توکن برنامه‌پذیر می‌تواند کل تراکنش را مسدود کند، از جمله توکن‌های نامرتبط و ADA.
CIP-113 این مشکل را با مکانیزم «unfracking» حل می‌کند. این مکانیزم یک سیاست توکن را از بقیه خروجی جدا می‌کند بدون تغییر مالکیت، و اجازه می‌دهد دارایی‌های نامرتبط در صورت مجاز بودن تراکنش جابه‌جا شوند. Unfracking نیازمند مجوز دارنده است و باید قوانین جداسازی ثبت‌شده توکن مورد نظر را برآورده کند. این قوانین می‌توانند امضای اضافی بخواهند، شرایط اسکریپت را اعمال کنند یا بازسازی را کاملاً مسدود کنند.
ماتئو کوپولا، مدیرعامل Fluid Tokens و یکی از مشارکت‌کنندگان CIP-113، گفت که این ادغام پس از سال‌ها توسعه رخ داده و چارچوب را در اختیار پروژه‌های کاردانو قرار می‌دهد. پیاده‌سازی مرجع، موجودی سیاست‌های توکن نامرتبط را در طول اقدامات مجاز شخص ثالث حفظ می‌کند، به این معنی که کنترل صادرکننده بر یک دارایی، مالکیت دارایی‌های دیگر در همان خروجی را اعطا نمی‌کند.
ریسک‌های جدید برای کیف پول‌ها و DeFi
برای کیف پول‌ها و برنامه‌های DeFi، مالکیت دارایی به تنهایی ممکن است دیگر قابلیت خرج فوری را تعیین نکند. نحوه گروه‌بندی توکن‌ها در یک خروجی — و مجوزهای جداسازی که اعمال می‌شوند — بخشی از ریسک نگهداری یا پذیرش آن‌ها می‌شود.
ADA ممکن است زمانی که با یک توکن برنامه‌پذیر محدودشده در یک خروجی مشترک باشد، به طور موقت غیرقابل دسترس شود. این موضوع پیچیدگی را برای کیف پول‌ها افزایش می‌دهد زیرا موجودی نمایش‌داده‌شده ممکن است آنچه را که می‌توان فوراً خرج کرد، منعکس نکند. کاربر ممکن است موجودی را ببیند که در دسترس به نظر می‌رسد، اما سپس متوجه شود تراکنش به دلیل محدودیت روی دارایی دیگر در همان خروجی مسدود شده است.
پیاده‌سازی مرجع CIP-113 خروجی‌های تک‌سیاستی را به عنوان ساختار ترجیحی توصیف می‌کند. با این حال، اعتبارسنج توسعه‌دهندگان را ملزم به استفاده از آن‌ها نمی‌کند. این موضوع فضایی برای پروژه‌ها باقی می‌گذارد تا خروجی‌ها را به گونه‌ای طراحی کنند که ممکن است کاربران را در معرض قوانین unfracking قرار دهد — یا با جدا نگه داشتن توکن‌ها، از این مسئله کاملاً اجتناب کنند.
هنوز پیشنهادی، نه فعال
ادغام در مخزن اصلی یک نقطه عطف است، اما استاندارد را فعال نمی‌کند. CIP-113 هنوز در صفحه رسمی خود به عنوان «پیشنهادی» فهرست شده است. سه چیز هنوز باید اتفاق بیفتد: انتشار در Preview و شبکه اصلی، تست سرتاسری، و پشتیبانی یک کیف پول پرکاربرد.
تا آن زمان، این استاندارد به عنوان چارچوبی وجود دارد که پروژه‌ها می‌توانند به سمت آن بسازند، نه یک ویژگی زنده که کاربران فردا در شبکه اصلی با آن مواجه شوند. موضع‌گیری بنیاد کاردانو نشان می‌دهد که هدف، انتشار نهادی است — نوعی از دارایی‌ها که نیاز به کنترل‌های انطباق دارند که در خود توکن تعبیه شده باشد، نه اینکه توسط یک واسطه خارج از زنجیره اعمال شود.
اینکه آیا کیف پول‌ها به طور پیش‌فرض خروجی‌های تک‌سیاستی را اتخاذ می‌کنند، و اینکه یک کیف پول بزرگ چقدر سریع پشتیبانی خود را نشان می‌دهد، تعیین می‌کند که CIP-113 چه زمانی از «پیشنهادی» به چیزی که کاربران واقعاً می‌بینند، تبدیل می‌شود. فعلاً، این پیشنهاد در مخزن قرار دارد و منتظر تست و پشتیبانی کیف پول است تا آن را به زندگی بیاورد.
