تلاش چین برای جدا کردن شرکت‌های فناوری خود از تراشه‌های انویدیا با مقاومت روبرو شده است. تلاش این کشور برای ساختن صنعت نیمه‌رسانای خودکفا — که اولویت پکن است — هنوز نتوانسته شرکت‌های بزرگ فناوری داخلی را متقاعد کند که محصولات این طراح تراشه آمریکایی را کنار بگذارند. این امر باعث شده است که تسلط انویدیا بر بازار هوش مصنوعی و رایانش با کارایی بالا در چین تا حد زیادی دست‌نخورده باقی بماند، حتی در حالی که تنش‌های ژئوپلیتیکی تشدید می‌شود.
تلاش برای خودکفایی و محدودیت‌های آن
پکن سال‌ها و میلیاردها دلار صرف تلاش برای پرورش صنعت تراشه داخلی کرده است که بتواند با تأمین‌کنندگان خارجی رقابت کند. هدف ساده است: کاهش وابستگی به فناوری آمریکایی، به‌ویژه با سخت‌تر شدن کنترل‌های صادراتی. اما برای غول‌های فناوری چین، تراشه‌های انویدیا همچنان استاندارد طلایی برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی و اجرای مراکز داده هستند. جایگزین‌های داخلی، هرچند در حال بهبود هستند، اما هنوز در عملکرد و سازگاری نرم‌افزاری عقب هستند. این شکاف باعث می‌شود انویدیا همچنان در صحنه باقی بماند.
ناظران صنعت می‌گویند که این گذار کندتر از حد انتظار است. شرکت‌ها فقط سخت‌افزار را عوض نمی‌کنند — آن‌ها در اکوسیستم نرم‌افزاری انویدیا، یعنی CUDA، قفل شده‌اند، که تغییر را پرهزینه و زمان‌بر می‌کند. حتی با مشوق‌های دولتی و فشار برای خرید داخلی، بسیاری از شرکت‌ها در صورت امکان به انبار کردن GPUهای انویدیا ادامه می‌دهند.
چرا ترک انویدیا دشوار است
تسلط انویدیا فقط به سرعت خام نیست. تراشه‌های آن توسط کتابخانه عظیمی از ابزارها و جامعه توسعه‌دهندگانی پشتیبانی می‌شود که سال‌ها برای معماری آن بهینه‌سازی کرده‌اند. تراشه‌سازان چینی مانند های‌سیلیکون هواوی و کامبریکون در حال پیشرفت هستند، اما اغلب یک یا دو نسل عقب‌تر دیده می‌شوند. برای استارتاپ‌های هوش مصنوعی و ارائه‌دهندگان بزرگ ابری، این تفاوت می‌تواند به معنای ماه‌ها کار اضافی — و از دست دادن مزیت رقابتی باشد.
مسئله مقیاس نیز وجود دارد. انویدیا می‌تواند تراشه‌ها را در حجمی تأمین کند که بزرگ‌ترین شرکت‌های فناوری چین نیاز دارند. کارخانه‌های ریخته‌گری داخلی هنوز در حال افزایش ظرفیت هستند و برخی به تجهیزات خارجی وابسته‌اند که آن نیز مشمول محدودیت‌های صادراتی است. نتیجه مجموعه‌ای از راه‌حل‌های موقت است تا یک جدایی کامل.
برای انویدیا، چین مدت‌هاست که بازاری حیاتی بوده است. حتی با قوانین صادراتی آمریکا که فروش پیشرفته‌ترین تراشه‌هایش را محدود می‌کند، این شرکت نسخه‌های ویژه‌ای برای چین طراحی کرده که با مقررات مطابقت دارد. این محصولات جریان درآمد را حفظ کرده‌اند، اما پنجره ممکن است در حال باریک شدن باشد. اگر تلاش چین برای خودکفایی در نهایت موفق شود، انویدیا می‌تواند بخش قابل توجهی از بازار قابل دسترس خود را از دست بدهد — نه یک‌شبه، بلکه به‌طور پیوسته.
این چشم‌انداز در حال حاضر بر استراتژی بلندمدت شرکت سنگینی می‌کند. انویدیا در حال متنوع‌سازی پایه مشتریان خود و لابی‌گری علیه محدودیت‌های بیشتر بوده است، اما نمی‌تواند سیاست صنعتی پکن را کنترل کند. هر تراشه داخلی جدیدی که استانداردها را پاس کند، گامی به سوی کاهش وابستگی است.
اثر موجی زنجیره تأمین جهانی
تلاش چین برای خودمختاری تراشه نه تنها بر انویدیا تأثیر می‌گذارد. این می‌تواند زنجیره‌های تأمین نیمه‌رسانای جهانی را از طراحی و تولید تا مواد و تجهیزات بازشکل دهد. اگر چین در ساختن یک اکوسیستم موازی موفق شود، ممکن است بازار را به حوزه‌های رقیب تقسیم کند که هر کدام استانداردها و تأمین‌کنندگان خود را دارند. این سناریویی است که سیاست‌گذاران و تراشه‌سازان آمریکایی را به یک اندازه نگران می‌کند.
با این حال، برای حال حاضر، واقعیت آشفته‌تر است. شرکت‌های فناوری چین بین فشار سیاسی برای داخلی‌سازی و نیازهای عملی که انویدیا هنوز بهترین پاسخ را می‌دهد، گرفتار شده‌اند. تا زمانی که جایگزین‌های داخلی شکاف را پر کنند، انتظار ادامه همین روند را داشته باشید: تغییری کند و ناهموار که انویدیا را عمیقاً در صنعت فناوری چین جای می‌دهد — و اهداف خودکفایی پکن را همچنان دور از دسترس نگه می‌دارد.
