Ο Πιέρο Τσιπολλόνε, μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της ΕΚΤ, δήλωσε ότι το Ευρωσύστημα δεν θα είναι σε θέση να συνδέσει άτομα με τις συναλλαγές τους, αλλά οι τράπεζες που διαχειρίζονται αυτές τις πληρωμές θα μπορούν ακόμη. Η δήλωση χαράσσει μια σαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της ορατότητας του κεντρικού τραπεζικού συστήματος και των δεδομένων που κατέχουν οι εμπορικές τράπεζες.
Τα όρια του Ευρωσυστήματος
\nΜιλώντας επί του θέματος, ο Τσιπολλόνε ανέφερε ότι το Ευρωσύστημα—το πλαίσιο που περιλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης—δεν θα έχει την τεχνική δυνατότητα να αντιστοιχίσει ένα άτομο με μια συγκεκριμένη πληρωμή. Αυτή είναι μια σημαντική διάκριση. Υποδηλώνει ότι, εντός της ίδιας της υποδομής του Ευρωσυστήματος, η ταυτότητα του ατόμου που πραγματοποιεί μια συναλλαγή δεν αποτελεί μέρος του αρχείου διακανονισμού.
Το σημείο αυτό έχει σημασία διότι απαντά σε ένα επαναλαμβανόμενο ερώτημα σχετικά με την ιδιωτικότητα στην πορεία προς νέες μορφές κεντρικού χρήματος. Αν το ίδιο το Ευρωσύστημα δεν μπορεί να δει ποιος πλήρωσε ποιον, το σύστημα στο σύνολό του είναι δομημένο χωρίς ενσωματωμένο επίπεδο επιτήρησης. Η δήλωση δεν εξηγεί ακριβώς γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά αποτελεί μια συγκεκριμένη απάντηση σε ένα ερώτημα που έχει τεθεί επανειλημμένα καθώς η ΕΚΤ διερευνά επιλογές ψηφιακού νομίσματος.
Οι τράπεζες εξακολουθούν να κατέχουν τα δεδομένα
\nΟ Τσιπολλόνε ήταν σαφής σε ένα σημείο: οι τράπεζες που διαχειρίζονται αυτές τις συναλλαγές δεν θα είναι στο σκοτάδι. Θα εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να συνδέουν άτομα με τη συναλλακτική τους δραστηριότητα. Αυτό συμβαίνει διότι οι τράπεζες διαχειρίζονται λογαριασμούς πελατών, γνωρίζουν τους πελάτες τους και είναι νομικά υποχρεωμένες να τηρούν αρχεία βάσει των κανόνων για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Επομένως, η διάκριση δεν αφορά την πλήρη ανωνυμία. Αφορά το ποιο επίπεδο του συστήματος βλέπει τι. Η κεντρική τράπεζα δεν θα μπορεί να συνδέσει μια αγορά με ένα άτομο, αλλά η τράπεζα που επεξεργάζεται την αγορά θα μπορεί. Αυτό σημαίνει ότι μεγάλο μέρος της προστασίας της ιδιωτικότητας θα εξαρτάται από το πού διέρχεται η πληρωμή—και από το πώς οι τράπεζες χρησιμοποιούν τα δικά τους δεδομένα.
Η δήλωση δεν διευκρινίζει αν οι τράπεζες θα υποχρεούνται να μοιράζονται αυτές τις πληροφορίες με το Ευρωσύστημα με κάποιον άλλο τρόπο, ή αν θα μπορούν να τις κρατούν μόνο για δικούς τους σκοπούς συμμόρφωσης και επιχειρηματικής δραστηριότητας. Απλώς χαράσσει μια γραμμή: το κεντρικό σύστημα είναι τυφλό, οι τράπεζες όχι.
Τι δεν επιλύει η δήλωση
\nΑυτό που παραμένει ανεπίλυτο είναι τι συμβαίνει στην πράξη. Αν οι τράπεζες εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να συνδέουν άτομα με συναλλαγές, αυτό δεν εξαλείφει τον κίνδυνο επιτήρησης—απλώς τον μετατοπίζει. Το Ευρωσύστημα μπορεί να μην παρακολουθεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το κάνει κανείς.
Ούτε διευκρινίζει πώς θα λειτουργούσε αυτό διασυνοριακά εντός της ευρωζώνης, ή πώς η πρόσβαση μιας τράπεζας στα δεδομένα συναλλαγών θα χρησιμοποιούνταν για εμπορικούς σκοπούς. Η δήλωση αγγίζει την αρχή αλλά όχι τους μηχανισμούς. Αυτές οι λεπτομέρειες μένουν για άλλη ημέρα.
Το ερώτημα τώρα είναι αν η διάκριση που περιέγραψε ο Τσιπολλόνε θα γίνει μέρος του πραγματικού σχεδιασμού των μελλοντικών συστημάτων πληρωμών, ή απλώς μια αρχή σε μια ομιλία. Προς το παρόν, η δήλωση αποτελεί την πιο σαφή δημόσια περιγραφή του ποιος βλέπει τι στο Ευρωσύστημα—και αφήνει τις τράπεζες ως το σημείο όπου ζουν τα δεδομένα.
