Lorenzo Valente van ARK Invest is optimistischer dan de meesten dat Bitcoin Q Day vóór zal blijven — het hypothetische moment waarop een kwantumcomputer eindelijk de elliptische-curvecryptografie kraakt die wallets vandaag beveiligt. Zijn visie, zoals het bedrijf die heeft verwoord, is dat de veerkracht van het netwerk en de proactieve houding van de cryptogemeenschap ten aanzien van veranderende beveiligingsuitdagingen het een reële kans geven om de klok te verslaan.
Waarom Q Day steeds terugkomt
De term wordt losjes rondgestrooid, maar wijst op een concreet probleem. Het beveiligingsmodel van Bitcoin berust op de aanname dat het afleiden van een privésleutel uit een publieke sleutel onpraktisch is. Een voldoende krachtige kwantummachine die het algoritme van Shor gebruikt, zou die aanname doorbreken. Elke wallet met een blootgestelde publieke sleutel — inclusief alle vroege P2PK-outputs en elk adres waarvan ooit is uitgegeven — wordt een doelwit. De munten in wallets uit het Satoshi-tijdperk zijn de voor de hand liggende prijs, en ze bewegen niet.
Waar de optimisme van Valente op berust, is niet de hardwaretijdlijn. Het zijn de mensen. Crypto heeft een geschiedenis van omstreden, langzame en dan plotseling beslissende upgrades. De uitrol van Taproot, SegWit, zelfs de block size wars — rommelig, maar ze kwamen erdoor. Een post-kwantummigratie zou lelijker zijn omdat het elk walletsleutelmateriaal raakt, niet alleen scriptlogica. Toch luidt het argument: als de dreiging echt en zichtbaar is, beweegt het ecosysteem doorgaans.
Het pleidooi voor een voorsprong van crypto
Onderzoekers publiceren al jaren post-kwantumsignatuurschema's, en NIST heeft er in 2024 al een reeks van gestandaardiseerd. Die standaarden zijn niet Bitcoin-specifiek, maar ze geven ontwikkelaars iets concreets om tegenaan te bouwen. De Bitcoin-ontwikkelaarsgemeenschap heeft kwantumresistente adrestypes besproken, en er is een levendig debat over de vraag of een soft fork ze gefaseerd kan invoeren zonder bestaande munten te breken.
Dat laatste is het moeilijke deel. Je kunt gebruikers niet dwingen hun fondsen te verplaatsen. Elk migratiepad moet miljoenen houders overtuigen oude adressen leeg te maken naar nieuwe, en veel van die houders zijn ofwel overleden, hun sleutels kwijt, of doen gewoon geen moeite. De munten die nooit bewegen, zijn het meest blootgesteld. De positie van Valente lijkt te zijn dat dit een coördinatieprobleem is, geen cryptografische doodlopende weg — en coördinatieproblemen zijn waar opensource-netwerken voor zijn gebouwd om door te worstelen, hoe langzaam ook.
Wat hij niet beweert
Valente zegt niet dat kwantumcomputers morgen Bitcoin kunnen kraken. Geen enkele geloofwaardige onderzoeker zegt dat. De machines die vandaag bestaan kunnen de getallen die ertoe doen niet factoriseren, en de overhead voor foutcorrectie die nodig is om het algoritme van Shor op Bitcoins sleutelgrootte uit te voeren is duizelingwekkend. Het optimistische scenario is niet dat de dreiging overdreven is. Het is dat de industrie tijd heeft, en die gebruikt.
Het bear-scenario schrijft zichzelf: een kwantumdoorbraak komt sneller dan verwacht, de gemeenschap kan het niet eens worden over een migratie, en de oudste munten worden leeggehaald. Dat is geen scenario dat iemand volledig kan uitsluiten. Maar de weddenschap van Valente is op hetzelfde dat Bitcoin door elke eerdere existentiële schrik heeft heen geholpen — het feit dat wanneer het dak echt begint te lekken, de mensen die het aangaat het doorgaans repareren voordat de storm erger wordt.
