Το Ιλινόις έχει συντάξει κανονισμούς για τη φορολόγηση των συναλλαγών κρυπτονομισμάτων, καθιστώντας το την πιο πρόσφατη πολιτεία που επιχειρεί να εντάξει τις συναλλαγές ψηφιακών περιουσιακών στοιχείων στον φορολογικό της κώδικα. Η πρόταση είναι μόνο ένα προσχέδιο, όχι νόμος, και δεν έχει οριστεί ημερομηνία έναρξης ισχύος. Ωστόσο, έρχεται σε μια στιγμή που τα πολιτειακά κοινοβούλια γράφουν κανόνες για τα κρυπτονομίσματα ταχύτερα από το Κογκρέσο, και αυτό από μόνο του αρκεί για να επηρεάσει το κλίμα.
Το προσχέδιο έχει σημασία πέρα από το Ιλινόις, επειδή η φορολογική μεταχείριση σε επίπεδο πολιτείας μετατρέπεται σε ένα συνονθύλευμα που οι traders μισούν. Ένας φόρος στις συναλλαγές αυξάνει το κόστος κάθε κίνησης και αναγκάζει τα ανταλλακτήρια και τους brokers να αποφασίσουν αν θα τον εισπράττουν, θα τον αναφέρουν ή θα τον πολεμήσουν. Αυτές οι αποφάσεις δεν περιορίζονται εντός των συνόρων μιας πολιτείας.
Τι κάνει στην πραγματικότητα το προσχέδιο
Οι λεπτομέρειες είναι λιγοστές, αλλά η βασική ιδέα είναι απλή: η αντιμετώπιση των κρυπτοσυναλλαγών ως φορολογητέων γεγονότων σε πολιτειακό επίπεδο. Αυτή είναι μια σημαντική αλλαγή από τον τρόπο με τον οποίο οι περισσότερες πολιτείες έχουν προσεγγίσει τα ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή ελάχιστα έως καθόλου. Το Ιλινόις τώρα συντάσσει κανόνες αντί να περιμένει.
Ο χρονισμός δεν είναι ιδανικός για την αγορά. Το κλίμα ήταν εύθραυστο, και ένα νέο φορολογικό στρώμα είναι ακριβώς το είδος της είδησης που ψυχραίνει τις αγορές και δίνει στους αναλυτές προβλέψεων τιμών μια ακόμη πτωτική μεταβλητή για να συμπεριλάβουν. Το κατά πόσον το προσχέδιο θα επιβιώσει της νομοθετικής διαδικασίας είναι ξεχωριστό ζήτημα. Τα προσχέδια ξαναγράφονται, αποδυναμώνονται ή εγκαταλείπονται συνεχώς.
Γιατί άλλες πολιτείες παρακολουθούν
Εάν το Ιλινόις κινηθεί πρώτο, δίνει σε άλλα νομοθετικά σώματα ένα πρότυπο. Η πολιτική φορολόγησης κρυπτονομισμάτων στις ΗΠΑ ήταν κυρίως μια ομοσπονδιακή συζήτηση, με τις πολιτείες να ασχολούνται περιστασιακά. Ένας λειτουργικός φόρος συναλλαγών σε πολιτειακό επίπεδο αλλάζει αυτό. Τα αντιγραφικά νομοσχέδια είναι το προφανές επόμενο βήμα και θα έρθουν με λιγότερη συζήτηση από το πρωτότυπο.
Αυτό είναι το κομμάτι στο οποίο ο κλάδος θα πρέπει να δώσει προσοχή. Ένας πολιτειακός φόρος είναι μια ενόχληση. Δέκα είναι ένα τμήμα συμμόρφωσης. Τα ανταλλακτήρια και οι brokers που δραστηριοποιούνται σε εθνικό επίπεδο θα πρέπει να παρακολουθούν έναν αυξανόμενο κατάλογο πολιτειακών κανόνων, καθένας με τα δικά του όρια, εξαιρέσεις και έντυπα αναφοράς. Η λειτουργική επιβάρυνση συσσωρεύεται σιωπηλά.
Η μάχη που έρχεται
Αναμένεται αντίδραση. Οι όμιλοι εμπορίας κρυπτονομισμάτων έχουν πολεμήσει στο παρελθόν πολιτειακούς φόρους, συνήθως με το επιχείρημα ότι ένας φόρος συναλλαγών τιμωρεί την κατηγορία περιουσιακών στοιχείων για την ύπαρξή της. Θα υποστηρίξουν ότι η φορολόγηση κάθε συναλλαγής αποθαρρύνει το είδος της δραστηριότητας που οι πολιτείες λένε ότι θέλουν να προσελκύσουν. Οι νομοθέτες του Ιλινόις θα αντιτείνουν ότι τα ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία έχουν απολαύσει μια μακρά περίοδο εκτός της φορολογικής βάσης και αυτή η περίοδος τελειώνει.
Καμία πλευρά δεν έχει εξασφαλίσει τις ψήφους. Το προσχέδιο είναι μια αρχική θέση, όχι ένα συμπέρασμα.
Το επόμενο συγκεκριμένο βήμα είναι η ίδια η νομοθετική διαδικασία. Περιμένετε μια ακρόαση επιτροπής, ένα αναθεωρημένο προσχέδιο ή έναν επίσημο αριθμό νομοσχεδίου. Μέχρι να εμφανιστεί ένα από αυτά, η αγορά θα το αντιμετωπίζει ως κίνδυνο πρωτοσέλιδου και όχι ως ενσωματωμένο κόστος. Εάν το προσχέδιο γίνει νόμος, το πραγματικό ερώτημα είναι αν το Ιλινόις θα εισπράττει τον φόρο το ίδιο ή θα μεταθέσει το έργο στα ανταλλακτήρια — μια λεπτομέρεια που θα καθορίσει πόσο από αυτό θα φτάσει πραγματικά στους traders.
