آبراکادابرا طرحی را برای تعطیلی استیبلکوین MIM خود ارائه کرده است که به دارندگان آن چهار سنت به ازای هر دلار ارزش پرداخت میکند. این پیشنهاد که عملاً به یکی از نخستین آزمایشهای استیبلکوین غیرمتمرکز در دیفای پایان میدهد، پس از کاهش طولانیمدتی مطرح شده که MIM را بسیار پایینتر از هدف ۱ دلاری خود قرار داده است.
این اقدام نشاندهنده مشکلی گستردهتر برای استیبلکوینهای غیرمتمرکز است: بدون ذخایر متمرکز یا وامدهنده آخرین راهحل، حفظ پگ کاملاً به اعتماد بازار و وثیقه بستگی دارد. هنگامی که این اعتماد از بین برود، چیز کمی برای جلوگیری از سقوط آزاد وجود دارد.
انحلال چه معنایی برای دارندگان دارد
بر اساس این پیشنهاد، MIM با نرخ ۰.۰۴ دلار به ازای هر توکن بازخرید میشود. برای هر کسی که هنوز MIM را نگه داشته است، این یک ضرر سنگین است — از آن نوع که معمولاً تمام سرمایهای را که در پروتکل پارک شده بود از بین میبرد. همچنین سوالات فوری را در مورد نحوه انجام فرآیند بازخرید، اینکه چه کسی آن را مدیریت میکند و اینکه آیا دارایی کافی در خزانه باقی مانده است تا حتی این پرداخت کاهشیافته را پوشش دهد، ایجاد میکند.
رقم چهار سنت واضحترین نشانه تاکنون است که رهبری آبراکادابرا هیچ راهی برای بازگشت به برابری نمیبیند. یک استیبلکوین که نمیتواند پگ خود را حفظ کند، از نظر عملکردی دیگر یک استیبلکوین نیست. یک دارایی درمانده است.
چرا فروپاشی MIM فراتر از آبراکادابرا اهمیت دارد
مشکلات MIM تنها برای دارندگان آن نیست. آنها به نگرانی گستردهتری در مورد استیبلکوینهای غیرمتمرکز دامن میزنند — دستهای از داراییها که وعده ثبات قیمت را بدون ناشر متمرکز یا ذخایر فیات میدهند. این توکنها به وثیقه رمزارز، مکانیسمهای الگوریتمی یا ترکیبی از هر دو متکی هستند. این طراحی در بازارهای آرام کار میکند. اما زمانی که مردم به سمت خروج هجوم میآورند، دچار مشکل میشود.
نگرانی برای اکوسیستمهای دیفای مستقیم است. استیبلکوینها لایه پایه برای وامدهی، وامگیری و معامله در بسیاری از پروتکلها هستند. وقتی یکی از آنها پگ خود را از دست میدهد، شوک میتواند در استخرهای نقدینگی و موقعیتهای بدهی وثیقهای موج بزند. وامدهندگانی که MIM را به عنوان وثیقه پذیرفته بودند ممکن است با کمبود مواجه شوند. معاملهگرانی که از آن به عنوان دارایی مظنه استفاده میکردند ممکن است شاهد اختلال در موقعیتهای خود باشند.
پیشنهاد آبراکادابرا فقط یک فصل از MIM را نمیبندد. این سوال را مطرح میکند که آیا سایر استیبلکوینهای غیرمتمرکز میتوانند با بحرانهای مشابهی روبرو شوند — و آیا مکانیسمهایی که برای محافظت از آنها طراحی شدهاند به اندازه کافی قوی هستند تا تحت فشار مقاومت کنند.
مکانیزم یک پگ شکسته
MIM برای حفظ پگ دلاری خود از طریق وثیقهگذاری بیش از حد و انگیزههای آربیتراژ طراحی شده بود. در تئوری، اگر MIM به زیر ۱ دلار میافتاد، معاملهگران میتوانستند آن را ارزان بخرند و آن را به ازای وثیقه پایه به ارزش کامل بازخرید کنند و تفاوت را جیب خود کنند. این آربیتراژ قرار است قیمت را به عقب براند.
اما این مکانیسم تنها در صورتی کار میکند که وثیقه ارزش بیشتری از MIM معوق داشته باشد و مردم به فرآیند بازخرید اعتماد کنند. زمانی که اعتماد از بین برود، آربیتراژگرها دور میمانند. پگ میشکند. و بدون یک نهاد مرکزی برای ورود، هیچ پشتوانهای وجود ندارد.
این همان شکنندگی در قلب استیبلکوینهای غیرمتمرکز است — و کاهش MIM نمایشی زنده از آن است. قیمت انحلال چهار سنت چیزی است که پس از از کار افتادن آربیتراژ و عدم توانایی وثیقه در پوشش وعدهها باقی میماند.
چه اتفاقی در ادامه میافتد
این پیشنهاد اکنون به رایگیری میرود، هرچند جدول زمانی و مکانیزم دقیق رایگیری در اعلامیه اولیه ذکر نشده است. در صورت تصویب، دارندگان MIM یک پنجره محدود برای بازخرید با نرخ چهار سنت خواهند داشت. کسانی که آن را از دست بدهند ممکن است با هیچ چیز باقی بمانند.
برای بازار گستردهتر دیفای، تمرکز به سایر استیبلکوینهای غیرمتمرکز معطوف خواهد شد. آیا پگهای آنها حفظ میشود؟ آیا نسبتهای وثیقه آنها سالم است؟ و شاید مهمتر از همه، آیا جوامع آنها انحلال با کسری از یک دلار را میپذیرند — یا برای زنده نگه داشتن پگ مبارزه میکنند؟
پاسخ آبراکادابرا، حداقل برای MIM، همین حالا روی میز است.




