ایلینوی قوانینی برای مالیات ۰.۲٪ بر تراکنش‌های دارایی دیجیتال پیش‌نویس کرده است که دقیقاً نحوه اعمال این عوارض را مشخص می‌کند. این پیش‌نویس شامل استیبل‌کوین‌ها، پلتفرم‌های دیفای، پل‌های کریپتو و انتقالات انجام‌شده از کیف‌پول‌های خودحضانتی می‌شود. این اولین نگاه دقیق به نحوه قصد ایالت برای جمع‌آوری این مالیات است، که تا کنون تنها به عنوان یک نرخ بدون زبان اجرایی وجود داشت.
پیش‌نویس در واقع چه چیزی را پوشش می‌دهد
چهار دسته‌ای که در قوانین نام برده شده‌اند، جایی هستند که کار عملی در آن نهفته است. استیبل‌کوین‌ها به عنوان تراکنش‌های مشمول مالیات در نظر گرفته می‌شوند، نه به عنوان یک لایه تسویه معاف از عوارض. پلتفرم‌های دیفای و پل‌ها — زیرساختی که دارایی‌ها را بین زنجیره‌ها جابجا می‌کند — به محدوده شمول آورده شده‌اند. انتقالات خودحضانتی، که خارج از گزارش‌دهی هر صرافی قرار دارند، نیز مورد توجه قرار گرفته‌اند.
آخرین نکته احتمالاً بیشترین اصطکاک را ایجاد خواهد کرد. مالیات مرتبط با تراکنش‌هایی که هرگز با یک واسطه متمرکز تماس ندارند، یک مشکل اجرایی متفاوت از مالیاتی است که در نقطه فروش جمع‌آوری می‌شود. پیش‌نویس حل نمی‌کند که ایالت چگونه از این انتقالات مطلع خواهد شد؛ فقط توصیف می‌کند که چگونه ۰.۲٪ پس از قرار گرفتن یک تراکنش در محدوده شمول اعمال می‌شود.
چرا پل‌ها و دیفای در تیررس هستند
پل‌ها از جمله سخت‌ترین بخش‌های زیرساخت کریپتو برای مالیات‌بندی تمیز هستند. یک حرکت واحد کاربر می‌تواند به عنوان چندین تراکنش در زنجیره‌های مختلف ثبت شود، که سوال واضحی را مطرح می‌کند که به نظر می‌رسد پیش‌نویس تلاش کرده به آن پاسخ دهد: رویداد مشمول مالیات در کجا رخ می‌دهد؟ پلتفرم‌های دیفای مشکل مشابهی را ارائه می‌دهند، زیرا یک سوآپ یا واریز نقدینگی می‌تواند یک اقدام در رابط کاربری و چندین فراخوانی قرارداد در زیر باشد.
گنجاندن هر دو در پیش‌نویس نشان می‌دهد که ایلینوی می‌خواهد از راه‌حل واضح اجتناب کند — هدایت فعالیت از طریق پروتکل‌ها به جای صرافی‌ها برای فرار از عوارض. اینکه آیا این زبان در برابر مکانیک واقعی آن سیستم‌ها مقاومت می‌کند، موضوع جداگانه‌ای است.
خودحضانتی بخش سخت ماجراست
مالیات‌بندی انتقالات خودحضانتی بخشی است که بیشترین بررسی را به خود جلب خواهد کرد، و نه فقط از سوی کاربران کریپتو. هیچ واسطه‌ای برای کسر ۰.۲٪ وجود ندارد، هیچ فرم گزارش‌دهی استانداردی نیست، و هیچ سابقه تمیزی از اینکه چه کسی مالک چه چیزی است وجود ندارد. انطباق تا حد زیادی بر عهده مالیات‌دهنده خواهد بود، که معمولاً نرخ جمع‌آوری پایین و هزینه اداری بالا را به همراه دارد.
ایالت‌ها قبلاً نسخه‌هایی از این را با نتایج متفاوت امتحان کرده‌اند، و الگو معمولاً یکسان است: نوشتن قانون آسان و اجرای آن سخت است. ایلینوی نگفته است که چگونه قصد دارد این شکاف را پر کند، و پیش‌نویس به نظر نمی‌رسد مکانیزمی را مشخص کرده باشد.
مراحل بعدی چیست
قوانین هنوز پیش‌نویس هستند، به این معنی که زبان می‌تواند قبل از نهایی شدن هر چیزی تغییر کند. دوره نظرخواهی و هرگونه تجدیدنظر تعیین می‌کند که آیا مقررات مربوط به استیبل‌کوین و خودحضانتی در شکل فعلی خود باقی می‌مانند یا خیر. برای حال حاضر، عدد اصلی ۰.۲٪ است — اما داستان واقعی در چهار دسته‌ای است که ایالت انتخاب کرده نام ببرد، و اینکه چگونه قصد دارد واقعاً از سه مورد از آنها جمع‌آوری کند.
