سرویس مبادله بین‌زنجیره‌ای NEAR Intents اعلام کرد که بیش از ۵۰ میلیون دلار انتقال تلاش‌شده مرتبط با هکر Bitget را شناسایی و رد کرده است. بر اساس اعلام این سرویس، بیشتر وجوه ردشده سپس از طریق ارائه‌دهندگان دیگر منتقل شدند.
این ماجرا به یک آزمون اولیه برای طراحی «بدون‌مجوز» این پروژه تبدیل شده است — ادعایی که هر کسی می‌تواند دارایی‌ها را بین زنجیره‌ها بدون دروازه‌بان مبادله کند.
آنچه NEAR Intents می‌گوید شناسایی کرده است
طبق گزارش خود این سرویس، این پلتفرم انتقال‌های تلاش‌شده را علامت‌گذاری کرده و از پردازش آن‌ها خودداری کرده است. این سرویس نام هکر را ذکر نکرده و نگفته است که این تلاش‌ها چه زمانی رخ داده‌اند. وجوهی که رد شدند متوقف نشدند؛ به گفته این سرویس، بیشتر آن‌ها از طریق ارائه‌دهندگان دیگر منتقل شدند.
این جزئیات اهمیت دارد. نشان می‌دهد که مسدود کردن یک تراکنش در یک مکان، پول را از گردش خارج نمی‌کند — فقط آن را به سرویسی سوق می‌دهد که آن را می‌پذیرد. برای پروژه‌ای که خود را بدون‌مجوز معرفی می‌کند، این بخش ناخوشایند ماجراست: همان باز بودن که به هر کسی اجازه مبادله می‌دهد، به وجوه دزدیده‌شده نیز اجازه می‌دهد تا مبادله کنند.
مشکل بدون‌مجوز بودن
سیستم‌های بدون‌مجوز برای کارکرد بدون دروازه‌بان ساخته شده‌اند. بدون تأیید حساب، بدون بررسی دستی، بدون کسی که تصمیم بگیرد چه کسی شایسته دسترسی است. این وعده آن‌هاست. همچنین به همین دلیل این سرویس‌ها برای افرادی جذاب هستند که وجوهی را جابه‌جا می‌کنند که ترجیح می‌دهند توضیحی درباره‌شان ندهند.
NEAR Intents نگفته است که چگونه انتقال‌های مرتبط با Bitget را شناسایی کرده یا از چه معیارهایی برای رد آن‌ها استفاده کرده است. همچنین اعلام نکرده که آیا قصد دارد در آینده تراکنش‌ها را همچنان بررسی کند. این‌ها سؤالاتی هستند که نحوه ایستادگی ادعای بدون‌مجوز بودن این پروژه را شکل خواهند داد. اگر بتواند در صورت تمایل ۵۰ میلیون دلار را مسدود کند، برچسب «بدون‌مجوز» پیچیده می‌شود. اگر فقط بتواند بخشی از آن را مسدود کند — و بقیه به سمت رقیب برود — آنگاه برچسب پابرجا می‌ماند، اما ارزش امنیتی محدود است.
آنچه هک از خود به جا گذاشت
هکر Bitget منبع وجوه مورد بحث است. حقایق مشخص نمی‌کنند که چه مقدار از Bitget برداشته شده، چه زمانی این نقض رخ داده، یا آیا کسی متهم شده است. آنچه روشن است این است که بخشی از پول هنوز در حرکت است و به دنبال مکان‌هایی می‌گردد که آن را پردازش کنند.
الگوی این موارد چنین است: پس از یک هک، دارایی‌های دزدیده‌شده تقسیم، مسیریابی و در چندین پروتکل مبادله می‌شوند. هر توقف، رد پا را کمی بیشتر پول‌شویی می‌کند. رد کردن یک انتقال توسط یک سرویس، یک دست‌انداز است، نه یک دیوار. وجوهی که NEAR Intents رد کرد، در نهایت به ارائه‌دهندگان دیگر رسیدند، یعنی رد پا پایان نیافت — فقط مسیرش عوض شد.
پول بعداً به کجا می‌رود
انتقال‌های ردشده اکنون مشکل شخص دیگری است. ارائه‌دهندگانی که آن‌ها را پذیرفتند نام برده نشده‌اند و نشانه‌ای وجود ندارد که از منبع پول مطلع بوده باشند. این شکاف سیستم است: بررسی داوطلبانه، ناهموار و تنها به اندازه تمایل هر سرویس به نگاه کردن خوب است.
NEAR Intents نگفته است که آیا جزئیات تراکنش‌های ردشده را منتشر خواهد کرد یا آن‌ها را با ارائه‌دهندگان دیگر به اشتراک خواهد گذاشت. همچنین نگفته که آیا نحوه بررسی انتقال‌ها را در آینده تغییر خواهد داد. تا زمانی که این کار را نکند، رقم ۵۰ میلیون دلار به عنوان یک دستگیری یک‌باره باقی می‌ماند — واقعی، اما راه‌حل نیست. بقیه پول هنوز آن بیرون است و مبادله بعدی در صف قرار دارد.
