Borxhi në rritje i qeverisë lokale të Kinës po e shtyn vendin drejt paqëndrueshmërisë ekonomike, me analistë që paralajmërojnë se pasojat mund të paralizojnë projektet e infrastrukturës dhe të nxisin zemërimin publik. Kriza, e nxitur nga vitet e huamarrjes së pakontrolluar nga autoritetet provinciale dhe komunale, tani kërcënon të shkatërrojë vite të arritjeve zhvillimore.
Shkalla e huamarrjes
Qeveritë lokale në Kinë kanë grumbulluar triliona juanë borxh, pjesa më e madhe e tij përmes mjeteve të financimit jashtë bilancit të përdorura për të financuar rrugë, ura dhe zhvillim urban. Ndërsa qeveria qendrore është përpjekur të frenojë shpenzimet, stimulimi i epokës së pandemisë dhe ngadalësimi i tregut të pasurive të paluajtshme i kanë lënë shumë lokalitete në vështirësi për të shërbyer detyrimet e tyre. Pagesat e obligacioneve po afrohen, dhe disa rajone thuhet se po kthehen në huamarrje të reja vetëm për të mbuluar interesin.
Çfarë ndodh nëse infrastruktura shembet
Një spirale falimentimi pothuajse me siguri do të ndalonte ndërtimet e reja dhe do të pengonte mirëmbajtjen e projekteve ekzistuese. Kjo nuk është hipotetike — disa qytete më të vogla tashmë kanë parë autostrada të papërfunduara dhe linja metroje të ndalura. Nëse kriza thellohet, efektet valëvitëse mund të godasin transportin, rrjetet elektrike dhe sistemet e ujit nga të cilat miliona njerëz varen çdo ditë. Rreziku nuk është vetëm ekonomik; është fizik. Rrugët e prishura ose urat e shembura do të ishin shenja më e dukshme e dështimit.
Pse trazirat janë një mundësi reale
Durimi publik po mbaron. Pushimet nga puna në sektorin e ndërtimit, pagat e vonuara për punonjësit publikë dhe shkurtimet e shërbimeve lokale tashmë po bëjnë lajm. Në një vend ku stabiliteti social është prioritet kryesor, edhe protestat e lokalizuara për pagat e papaguara ose infrastrukturën e dobët mund të përhapen. Qeveria qendrore prej kohësh është mbështetur në rritje për të ruajtur paqen. Nëse ajo rritje ngec, po ashtu ngec edhe valvula e sigurisë.
Opsionet e kufizuara të Pekinit
Qeveria qendrore deri më tani i ka rezistuar një shpëtimi të plotë, nga frika se do të inkurajonte huamarrje edhe më të pamatur. Në vend të kësaj, ajo ka shtyrë për shkëmbime borxhi dhe mbikëqyrje më të rreptë për emetimet e reja. Por këto masa janë të ngadalta dhe nuk adresojnë krizën e menjëhershme të likuiditetit. Disa ekonomistë argumentojnë se Pekini përfundimisht do të duhet të ndërhyjë — por kostoja politike e një transferimi masiv të fondeve nga qendra në periferi është e lartë. Askush nuk e di saktësisht se kur ose si do të vijë ai vendim.
