لیزا کوک، فرماندار فدرال رزرو، گفت هزینه‌های سنگین مراکز داده باعث می‌شود کاهش تورم به هدف ۲٪ بانک مرکزی دشوارتر شود. این اظهارنظر که در جریان سخنرانی عمومی او بیان شد، یکی از مشهودترین رونق‌های ساخت‌وساز اقتصادی را مستقیماً به تلاش فدرال رزرو برای مهار قیمت‌ها مرتبط می‌کند.
کوک به سرمایه‌گذاری در مراکز داده به عنوان یکی از عوامل کلیدی تأخیر در این بازگشت اشاره کرد. فدرال رزرو بیش از دو سال است که تلاش می‌کند تورم را به ۲٪ کاهش دهد و پیشرفت در این مسیر بارها با منابع غیرمنتظره تقاضا مواجه شده است.
چرا مراکز داده به تورم دامن می‌زنند
هزینه‌ای که کوک به آن اشاره کرد، هزینه مصرف‌کننده نیست. این هزینه مربوط به ساخت زیرساخت فیزیکی است که از هوش مصنوعی پشتیبانی می‌کند — مزارع سرور عظیم، اتصالات برق و سیستم‌های خنک‌کننده‌ای که شرکت‌ها در ساخت آن‌ها با یکدیگر رقابت می‌کنند. این ساخت‌وساز بر عرضه محدود تجهیزات برقی، نیروی کار تخصصی و زمین فشار وارد می‌کند. وقتی تقاضا برای این نهاده‌ها سریع‌تر از عرضه افزایش می‌یابد، قیمت آن‌ها بالا می‌رود و بخشی از این هزینه به مصرف‌کننده منتقل می‌شود.
نتیجه، نوعی فشار قیمتی است که نه ناشی از دستمزدهاست و نه از تقاضای معمول مصرف‌کننده که فدرال رزرو بیشتر بر آن نظارت دارد. این فشار ناشی از چرخه سرمایه‌گذاری است که نشانه‌ای از کند شدن ندارد.
پیچیدگی برای اقدامات بعدی فدرال رزرو
بانک مرکزی نرخ بهره را برای حفظ ثبات قیمت‌ها و اشتغال بالا تعیین می‌کند. وقتی تورم بالای ۲٪ باشد، رویکرد استاندارد این است که نرخ‌ها برای مدت طولانی‌تری بالا نگه داشته شوند تا تقاضا کاهش یابد و رشد قیمت‌ها کم شود. اما اگر بخش قابل‌توجهی از تورم امروز ناشی از هزینه‌های زیرساخت هوش مصنوعی باشد، سیاست نرخ بهره تأثیر کمتری بر آن دارد. افزایش هزینه استقراض ممکن است توسعه یک کارخانه یا ساخت مسکن را کند کند، اما لزوماً شرکت فناوری را از تکمیل مرکز داده‌ای که متعهد به ساخت آن شده بازنمی‌دارد.
این عدم تطابق، هسته اصلی آن چیزی است که کوک توصیف کرد. فدرال رزرو می‌تواند بخش‌هایی از اقتصاد را مهار کند در حالی که بخش‌های دیگر داغ می‌مانند، و شاخص تورم نهایی بازتاب هر دو خواهد بود.
این همچنین به این معناست که فدرال رزرو ممکن است با انتخابی روبرو شود که ترجیح می‌دهد از آن اجتناب کند: نرخ‌ها را برای مدت طولانی‌تری محدودکننده نگه دارد تا قیمت‌های ناشی از زیرساخت را جبران کند، با خطر بیش از حد سخت کردن بخش‌هایی از اقتصاد که در حال خنک شدن هستند. یا بپذیرد که رسیدن تورم به ۲٪ زمان بیشتری می‌برد و دلیل آن را توضیح دهد.
آنچه کوک نگفت
اظهارات کوک شامل توصیه سیاستی خاص یا پیش‌بینی تجدیدنظرشده‌ای درباره زمان رسیدن تورم به ۲٪ نبود. او تغییری در دیدگاه خود درباره سطح مناسب نرخ بهره اعلام نکرد. نکته محدودتر بود: اینکه هزینه‌های مراکز داده یکی از نیروهایی است که مانع بازگشت تورم به هدف در بازه زمانی مورد نظر فدرال رزرو می‌شود.
این خود یک اعتراف قابل توجه است. مقامات فدرال رزرو معمولاً فشارهای تورمی را در قالب خدمات، مسکن یا بازار کار توصیف می‌کنند. نام بردن از هزینه سرمایه‌ای یک صنعت خاص به عنوان عامل تأخیر، زیرساخت هوش مصنوعی را به عنوان یک متغیر پایدار در رادار فدرال رزرو قرار می‌دهد، نه یک نوسان یک‌فصلی.
آنچه در ادامه باید تماشا کرد
سؤال عملی این است که آیا ساخت مراکز داده سرعت می‌گیرد یا به ثبات می‌رسد. اگر رشد ادامه یابد، فشار صعودی که کوک توصیف کرد خودبه‌خود از بین نمی‌رود. اگر کند شود — به دلیل محدودیت برق، هزینه‌های تأمین مالی یا کاهش سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی — بخشی از این فشار می‌تواند بدون اقدام فدرال رزرو کاهش یابد.
سرمایه‌گذاران خوانش بعدی خود از تصویر تورم را زمانی دریافت می‌کنند که دولت داده‌های ماهانه قیمت‌ها را منتشر کند. مقامات فدرال رزرو، از جمله کوک، فرصت‌های بیشتری خواهند داشت تا بگویند آیا هزینه‌های مراکز داده همچنان در تفکر آن‌ها عاملی محسوب می‌شود. در حال حاضر، نتیجه‌گیری ساده است: رونق هوش مصنوعی هزینه‌ای دارد و بخشی از آن بر هدف تورمی فدرال رزرو می‌افتد.
