Het Witte Huis beschuldigde dinsdag Senaatsdemocraten ervan de CLARITY Act te blokkeren, het wetsvoorstel voor de cryptomarktstructuur dat in de hogere kamer is blijven steken. In een verklaring stelde de regering dat de Democraten politieke spelletjes boven Amerikaanse technologie en innovatie stellen. Senator Cynthia Lummis sloeg terug met haar eigen bewering: de Democratische Partij stemde nee tegen het wetsvoorstel, zelfs nadat alle bipartijdse eisen in de tekst waren opgenomen.
Wat de CLARITY Act feitelijk doet
Het wetsvoorstel is een kader voor de marktstructuur van digitale activiteiten. Het bepaalt hoe cryptotokens en beurzen onder federale wetgeving worden behandeld — het langlopende debat over de vraag of de SEC of de CFTC de primaire rol krijgt. Dat is de strijd die al jaren alomvattende cryptowetgeving tegenhoudt. De CLARITY Act had dit moeten beslechten.
Dat deed het niet. Nog niet, althans.
De bipartijdse concessies
Volgens Lummis kregen de Democraten hun wensen vervuld. Ze zei dat het wetsvoorstel alle bipartijdse vereisten bevatte vóór de stemming, en dat de nee-stemmen toch kwamen. Dat is een puntige bewering van een senator die jaren aan wetgeving voor digitale activiteiten heeft gewerkt. Als haar versie klopt, ondermijnt dit de standaard Democratische lijn dat het wetsvoorstel meer werk nodig had voordat het verder kon.
Het Witte Huis hamert op hetzelfde thema van de andere kant en kadert het blokkeren als een keuze om politiek te bedrijven in plaats van iets werkbaars goed te keuren. Geen van beide verklaringen noemde welke senatoren nee stemden, of hoeveel. De beschikbare feiten zeggen dat niet.
Waar het wetsvoorstel staat
Vastgelopen. De CLARITY Act heeft de Senaat niet gehaald, en het vingerwijzen is nu het belangrijkste verhaal dat uit Washington komt over cryptobeleid. Dat is van belang voor een sector die heeft gewacht op federale regels in plaats van een lappendeken per staat.
De timing is niet geweldig. De cryptomarktstructuur is een van de weinige gebieden waar beide partijen zeiden actie te willen. Nu is het wetsvoorstel een partijdige voetbal, en de verwijten zijn openbaar.
Er is geen nieuwe stemming gepland. Het Witte Huis wil dat de Democraten in beweging komen; Lummis wil dat het verslag laat zien dat zij weigerden. Tot een van beide partijen toegeeft, blijft de CLARITY Act waar hij is — door niemand aangenomen, door iedereen de schuld gegeven.
