جاستین بونز خواستار برکناری چارلز هاسکینسون به دلیل پیشنهاد حاکمیت دیسکورد شد

نبرد داخلی بر سر حاکمیت آینده کاردانو این هفته تغییر شدیدی کرد. جاستین بونز، بنیانگذار و مدیر ارشد سرمایه‌گذاری Cyber Capital، در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۶ با پستی ویروسی در X، خواستار برکناری چارلز هاسکینسون از این پروژه شد. بونز پیشنهاد IOHK برای انتقال بحث‌های حاکمیتی به یک سرور دیسکورد تحت نظارت را هدف قرار داد و آن را یک خطر مستقیم برای سانسور خواند.

درون پیشنهاد دیسکورد IOHK

چارلز هاسکینسون ایده استفاده از یک دیسکورد تحت نظارت برای حاکمیت کاردانو را به عنوان راهی برای کاهش سر و صدا و سمیت مطرح کرد. او به موفقیت جامعه پروژه Midnight خود به عنوان یک الگو اشاره کرد. اما بونز آن را متفاوت می‌بیند — یک اتاق گفتگوی متمرکز که در آن تعداد انگشت‌شماری از مدیران می‌توانند مخالفت‌ها را خاموش کنند، در یک اکوسیستم بلاکچین به ظاهر غیرمتمرکز جایی ندارد.

واقعیت توان عملیاتی کاردانو

بونز همچنین به محدودیت‌های فنی کاردانو حمله کرد. او حداکثر ظرفیت فعلی شبکه را در سال ۲۰۲۶، بر اساس محدودیت‌های اندازه بلوک موجود و زمان بلوک ۲۰ ثانیه‌ای، تقریباً ۲۳ تراکنش در ثانیه محاسبه کرد. این رقم بسیار دور از وعده‌های مقیاس‌پذیری است که زمانی این پروژه را تعریف می‌کرد. اعداد جدید نیستند، اما زمان یادآوری — درست در کنار یک نبرد حاکمیتی — از کسی پنهان نماند.

زخم‌های کهنه: مقایسه با سولانا

واکنش جامعه سریع و دوقطبی بود. CardanoRami، یکی از بنیانگذاران Snek، و CashAnvil، یک نماینده قانون اساسی، هر دو از طرح دیسکورد هاسکینسون دفاع کردند و بونز را به ایجاد ترس، عدم قطعیت و تردید متهم کردند. اما دیگران به یاد آوردند که کاردانو زمانی سولانا را به خاطر هماهنگی از طریق به اصطلاح «کابال دیسکورد» مسخره می‌کرد. کنایه از اینکه اکنون به همان ابزار برای به حاشیه راندن مخالفت‌ها متکی شده‌اند، از کسانی که حافظه بلندی داشتند دور نماند.

هیچ راه حلی در چشم نیست

بونز به موازی‌های تاریخی با نبردهای اولیه انجمن بیت‌کوین در Bitcointalk و Reddit اشاره کرد و هشدار داد که محیط‌های مستعد سانسور قدرت را متمرکز می‌کنند. این پست موجی از واکنش‌ها را برانگیخت که شکاف‌های عمیق در داخل کاردانو را در مورد چگونگی عملکرد واقعی حاکمیت آشکار کرد. هاسکینسون هنوز به طور عمومی به درخواست برکناری پاسخ نداده است. سوال اکنون این نیست که آیا دیسکورد ابزار مناسبی است — بلکه این است که آیا جامعه می‌تواند بر روی هیچ ابزاری به توافق برسد.